Vrijstaander met alfakanaal (Alpha Channel)

uit de cursus III - InDesign - Afbeeldingen en illustraties

Vrijstaander met alfakanaal (Alpha Channel)
Geef een waardering

Hallo vreemdeling,

wat leuk dat je onze site bezoekt. Bekijk gerust een paar video's en als het je bevalt kun je altijd abonnee worden.

Automatisch afspelen

Geef een reactie of stel een vraag

Geef een reactie

Registreer als je wilt reageren.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

III - InDesign - Afbeeldingen en illustraties

perm_identity Jildou Oost | video_library 20 video's | query_builder 01:06:16

Pagina’s vormgeven wordt natuurlijk een feest als je afbeeldingen kunt plaatsen en layouten. Beeld zegt meer dan een duizend woorden. En met beeld breng je sfeer aan op de pagina. Mits je dit natuurlijk smaakvol doet. In deze cursus leer je in ieder geval de technische mogelijkheden voor het plaatsen en vormgeven van afbeeldingen en illustraties.

Beeld bewerken in InDesign.

InDesign kan inhoudelijk niet echt de pixels van afbeeldingen wijzigen. Maar je kunt beeld wel bijsnijden, roteren of een geheel andere uitsnede van een afbeelding maken. Zelfs het vrijstaand maken van een afbeelding behoort tot de mogelijkheden. Leer hoe je afbeeldingen plaatst, hiervan een uitsnede maakt, en hoe je de afbeeldingen passend kunt maken in een kader. Krijg in deze cursus inzicht in het fenomeen Koppelingen, hoe ze werken, en hoe het venster Koppelingen je kan voorzien van nuttige en soms broodnodige informatie.

 

Behalve gummen, de achtergrond transparant maken of een vectorpad tekenen,

is er nog een manier om in Photoshop een beeld voor te bereiden voor een vrijstaander.

Dat kan namelijk ook met behulp van een opgeslagen pixelselectie.

Het zogenaamde alfakanaal.

InDesign kan alfakanalen inlezen,

en een vertaling maken naar een vectorpad.

Dat is dan ook meteen het duidelijkste verschil:

bij een in Photoshop vectorpad zit er een pad bestaande uit ankerpunten en lijnsegmenten in de foto opgeslagen.

En InDesign leest dat letterlijk in voor de vrijstaander.

Bij een alfakanaal zijn deze ankerpunten en lijnsegmenten er niet.

Maar InDesign maakt ze zelf, op basis van de opgeslagen selectie.

Ik plaats de afbeelding ipad.psd in m’n document.

De afbeelding is nog geselecteerd en ik kies:

Object > Clipping Path > Options.

Bij Type activeer ik nu de optie Alpha Channel.

De standaard instelling is wat je hier ziet.

Alpha staat op Transparency.

Mocht er zich in de afbeelding transparantie bevinden,

dan kan InDesign op basis van die transparantie een vector uitknippad maken.

Er zitten geen transparante delen in deze foto, dus ik heb hier even niets aan.

Maar waar ik wel heb is bij Alpha het alfakanaal ipad vrijstaand.

Ik heb dit kanaal geactiveerd en net zoals bij het photoshop pad is de iPad meteen vrijstaand.

De vraag rijst nu: is het een mooie vrijstaander?

Hm, tja, nou ja, ik zie wel verbeterpunten.

Dit is het nadeel van het gebruik van alfakanalen, InDesign maakt een vertaling.

Zelf zou je wellicht een mooier pad kunnen tekenen in Photoshop.

Maar er valt nog best wat te doen hier in InDesign, aan dit pad.

De opties onderin: Include Inside Edges.

InDesign neemt voor deze vrijstaander in eerste instantie alleen de buitenrand van de selectie.

Er zitten in deze selectie echter ook gaten.

Ik zet de optie aan en ze zijn zichtbaar.

Invert draait de richting weer om,

en toont nu het deel dat verborgen was en verbergt wat net getoond werd.

Ik zet beide opties weer uit.

Met Inset Frame kun je het pad proportioneel vergroten of verkleinen.

Ik overdrijf weer: vijf millimeter,

het pad wordt vijf millimeter proportioneel kleiner gemaakt.

Of min vijf millimeter,

en het pad wordt proportioneel vijf millimeter groter gemaakt. Ik zet 'm terug op nul.

Je kunt verder aan dit pad dat InDesign gemaakt heeft, nog sleutelen...

...met behulp van de Threshold, de drempel, en de Tolerance, de Tolerantie.

De theorie: bij de drempel kun je aangeven hoe licht de pixel maximaal mag zijn om verborgen te worden,

en de tolerantie bepaalt hoe ver de kleur van een pixel van deze drempelwaarde mag afwijken.

De praktijk: InDesign doet dit meestal best okee.

Het verhogen of verlagen van de drempel,

leidt niet automatisch tot een beter pad in deze afbeelding.

Ik zet 'm terug op vijfentwintig.

Ook een gewijzigde tolerantiewaarde,

geeft wat mij betreft niet automatisch een beter resultaat.

Wat je wel heel mooi kunt zien, dat als je de tolerantie heel laag zet, ik zet 'm op nul,

dan leidt dit tot een getrouwer pad met meer punten.

Een hogere tolerantiewaarde altijd tot een vloeiender,

maar minder nauwkeurig pad.

Ik zet 'm terug op twee.

Er is geen standaard waarde op te geven die het in alle gevallen goed zal doen.

Probeer en kijk, en kies de variant die jou bevalt.

En dan daar bovenop: bedenk ook dat dit vetcorpad natuurlijk ook nog handmatig aan te passen is in het document!

Ik klik OK.

Merk op dat ik automatisch door InDesign gewisseld ben,

naar de Direct Selection Tool, de witte pijl.

De ankerpunten die InDesign voor dit pad gemaakt heeft,

zijn ook al zichtbaar in het document. Ik zoom in.

Ik kan ankerpunten oppakken en verplaatsen,

ik kan richtingslijnen oppakken,

en op deze manier proberen het pad te verfraaien.

Ook de gereedschappen Add Anchorpoint Tool, Delete Anchorpoint Tool en Convert Direction Point tool,

zijn in te zetten om dit pad verder bij te werken.